Fjórða umferð sænskameistaramótsins – Västerås
Við mamma flugum til Stokkhólms á föstudeginum fyrir keppnina og pabbi kom frá Þýskalandi en hann var að vinna þar. Brautin í Västerås er aðeins um klukkutíma frá flugvellinum í Stokkhólmi. Við vorum í A-pittnum með Alexöndru Olafsson en sá sem hefur verið með henni er meiddur. Brautin leit mjög vel út, þeir höfðu sett meira efni í hana frá því að við pabbi skoðuðum hana og lagað allt mjög vel. Það eru allskonar mismunandi stökkpallar og beygjur. Það eru engir battar í beygjunum, brautin er frekar hörð svo það er mjög erfitt að fá línur í beygjunum. Það var svakalegur rythmakafli hjá endamarkinu, það voru 4 litlir doublar í hallandi beygju niður á við og svo beint eftir það komu 2 stórir doublar og svo á endann var tabletopp.
Á laugardagsmorguninn var æfing og tímatakan keyrð saman eins og vanalega en hún gekk mjög vel. Ég fór nokkra hringi og fannst það ganga ágætlega og ég var að hjóla á 2:03, ég stökk alla palla í brautinni nema miðju doublinn. Þegar tímatakan var byrjuð vissi ég það ekki fyrst, ég fór út í brautina úr pittnum og stökk endastökksdouble:inn, tók einn hring og kom svo aftur inn í pittinn. Pabbi hélt að ég hefði ekki náð hröðum hring en ég athugaði tímann og sá að ég hafði náð að bæta mig um 1 sekúndu og var í 5. sæti. Ég ákvað að fara ekkert fleiri hringi og horfði bara á stelpurnar keyra. Ein stelpa sem að stökk alla palla í brautinni og var búin að vera 0.3 sek á eftir mér alla tímatökuna náði á síðasta hring að bæta sig um nokkra hundraðs hluta og var 0.6 sek á undan mér þó að hún stökkva alla pallana á brautinni, ég vildi frekar vera safe than sorry.
Í qualifying motoinu þá var ég 6 að velja hlið en startkaflinn er rosalega langur og skemmtilegur. Ég valdi mér hlið en holeshotið poppaði upp þegar að ég var á leiðinni út að hliðinu því að við þurfum að keyra langa leið þangað. Ég prjónaði aðeins of mikið þegar að hliðið féll og missti þá úr fyrsta hlutanum en ég tók innri línuna í fyrstu beygju þegar að allar keyrðu út í ytri og fór innstu línuna alla langa kaflann og var komin í 7 sæti þá og eftir nokkra metra í viðbót var ég komin í 6 sæti. Á fyrsta hring barðist ég við eina stelpu sem að ég átti ekki að vera berjast við þannig að ég ákvað að þetta gengi ekki lengur og gaf aðeins meira í. Ég hjólaði svo bara jafnt út motoið og bætti aðeins í restina og tók inn á stelpuna á undan. Á síðasta hring datt stelpan í 4 sæti þannig að ég endaði það moto í 5. sæti. Brautin var mjög spes enda voru þeir búnir að vökva hana meira á sumum stöðum en öðrum og þá vissi maður ekki alveg hvar og hvenær var sleipt eða hvenær var grip.
Aðfaranótt sunnudagsins voru þrumur og eldingar og helli demba þannig að brautin var vel blaut og sleip um morguninn. Á morgunæfingunni var bara gaman og létt að keyra því að þá var hún eins á öllum stöðunum í staðin fyrir að vera bara sleip á sumum stöðum. Ég fór nokkra hringi rólega og svo þegar að ég ætlaði að fara út að prófa fara hraðar dó hjólið oft og kom það síðar í ljós að kertahettan var ónýt. Það stytti upp eftir því sem leið meira á daginn og ég vissi að brautin yrði klístruð og sleip. Ég sleppti því að fara skoðunar hringinn fyrir fyrsta motoið, sá engan tilgang í því. Brautin hafði ekkert breyst svo mikið frá æfingunni ef eitthvað var voru bara pínu meiri línur sem var bara betra. Ég fór nákvæmlega eins að í startinu og ég gerði á laugardeginum nema að ég var aðeins framar í hópnum núna en ég tók samt innri línuna og var að berjast um 4-6 sæti á fyrstu hringjunum. Ég náði að halda aðeins í 4. sæti en við vorum farnar að hringa frekar fljótt og síðustu stelpurnar réðu engan veginn við brautina og gerði það mjög erfitt að fara framúr. Því lengra sem leið á motoið var erfiðara að fara framúr því þær voru engan veginn að virða það að það væri verið að hringa þær. Ég held að við sem vorum hraðri höfum verið hræddari við þær en þær við okkur því að þær voru út um allt í brautinni. Margar af stelpunum festust á leið upp eina brekkuna og voru að spóla þar. Það hægðist svakalega á mér þá hringi sem að ég komst ekki strax framúr og þá sérstaklega á síðasta hring. Stelpan sem ég var að hringa þá leit aftur fyrir sig og sá að ég var að koma en færði sig ekki. Hún gaf ekki eftir og keyrði utan í mig og ég var föst á eftir henni frekar lengi en þetta er stelpa sem að á að vita hvernig á að haga sér þegar verið er að hringa. Ég endaði motoið í 5. sæti en var mjög ósátt við stelpuna sem færði sig ekki á síðasta hring þar sem þetta hefði getað haft áhrif ef að það hefði verið minna bil milli mín og 6. sætis.
Ég fór upp í bíl og skipti um föt, hljóp svo út í braut til að sjá startið hjá strákunum í MX2. Í þessum flokki eru margir hraðir ökumenn og margir sem geta verið að berjast um pallinn og er því mjög mikilvægt að ná góðu starti. Þegar hópurinn kemur úr startbeygjunni þá verður hræðilegt óhapp sem endar með því að Johann Remmelg lést. Hann var á sextánda ári og ný byrjaður í Motocross mentaskólanum. Það er virkilega erfitt að jafna sig á þessu, ég var í góðum gír eftir 5. sætið í mótóinu og virkilega tilbúinn í seinna mótóið en síðan örfáum mínútum seinna gerist þetta ömurlega atvik.
Ég votta fjölskyldu og aðstandendum Johann samúð mína.
Bryndís
